ԵՂՆԻԿԸ

Ավ․Իսահակյան

Մի անգամ հեղինակի ընկերը նրա երեխաների համար եղնիկ նվիրեց։ Նրանք շատ էին սիրում այդ եղնիկին։Նա ուներ շատ գեղեցիկ աչուկներ և երկար թարթիչներ։ Եղմիկը խաղում էր բալիկների հետ․ նրանք միասին ուտում էին,միասին քնում,միասին վազվզում։ Բայց եղմիկը երբեմն տխրում էր։ Նա թաքուն գնում էր պատշգամբի մոտ և սրում էր ականջները ու լսում անտառի ձայները։ Նա շատ էր կարոտում իր մայրիկին ,հայրիկին ու ընկերներին։Մի անգամ ,շատ ուժեղ փոթորիկ էր,քամին բացում է դուռը։ Հանկարծ եղնիկը մի ոստյունով թռնում է և անհետանում մթի մեջ։ Երևի նա գնում է իր ծնողների մոտ։ Երևի եղնիկը էլ չի կարոտի իր մայրիկին ,որովհետև նրանք արդեն միասին կվազվզեն անտառում։

  • Բլոգումդ գրի՛ր հանդ, վերջալույս, խարտյաշ, ջինջ, անդուլ, նազելի, վճիտ, հուժկու, թախծալի, հողմ, ոստյուն, խավար, սաստկանալ բառերի հոմանիշերը:
  • հանդ-դաշտ,վերջալույս-մայրամուտ,խարտյաշ-շիկահեր,ջինջ-մաքուր,անդուլ-անվերջ,նազելի-նազանքով,վճիտ-պարզ,հուժկու-աժդահա,թախծալի-խնդրանքով,հողմ-մրրիկ,ոստյուն-ցատկ,խավար-մութ, սաստկանալ-ուժեղանալ։
  • Գրի՛ր նաև բարեկամ, ջինջ, թաքուն, երեխա, զգայուն, խավար բառերի հականիշները:
  • բարեկամ-թշնամի,ջինջ-պղտոր,թաքուն-բացահայտ,երեխա-մեծահասակ,զգայուն-անզգա, խավար-լույս։
  • Լրացրո՛ւ բաց թողած տառերը:

Հեքիաթական, վերջալույս, պատշգամբ, բարձրանալ, փաթաթել, ծածկվել

Եղնիկը: Ավ. Իսահակյան

«Մի անգամ իմ բարեկամ մի որսորդ մեր հանդի անտառուտ սարերից մի եղնիկ նվեր բերեց երեխաներիս համար»: Այսպես սկսեց ընկերս աշնանային մի երեկո, երբ նստած միասին նրա պատշգամբում, հիացած նայում էինք հեքիաթական վերջալույսով վարվռուն սարերին, որոնց վրա մակաղած հոտերի նման մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները:
«Այդ մի մատաղ ու խարտյաշ եղնիկ էր, խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով, որ ծածկվում էին երկայն, նուրբ թարթիչների տակ:
Կամաց-կամաց մեր վրա սովորեց նա. էլ չէր փախչում, չէր վախենում մեզնից. մանավանդ շա՜տ մտերմացել էր երեխաներիս հետ. նրանց հետ միասին վազվզում էր պարտեզում, նրանց հետ ճաշում էր, նրանց հետ քնում: Մի բան ինձ շատ էր զարմացնում: Եղնիկը թեև այնպես ընտելացել էր մեզ, սովորել էր մեր տանն ու դռանը, բայց մեկ-մեկ մեզնից թաքուն բարձրանում էր այս պատշգամբը և ուշագրավ, լռիկ նայում էր հեռու` անտառներով փաթաթված սարերին. ականջները լարած խորասույզ լսում էր անտառների խուլ ու անդուլ շառաչը, որ երբեմն ուժեղանում էր, երբեմն բարականում` նայելով հովերի թափին: Նայում էր նա այնպե՜ս անթարթ և այնպե՜ս ինքնամոռաց, որ երբ պատահում էր բարձրանում էի պատշգամբը, ինձ բավական միջոց չէր նկատում և երբ հանկարծ ուշքի էր գալիս` նետի պես ծլկվում էր մոտիցս…
Արդյոք գիտե՞ր նա, որ ինքը ղողանջուն անտառների ազատ երեխան է եղել, որ մայրը այնտեղ է կաթ տվել իրեն, որ այնտեղ է իր հայրը եղջյուրները խփել կաղնիներին: Արդյոք, գիտե՞ր, որ այդ խուլ շառաչը անուշ-անուշ օրորել է իրեն առաջին անգամ, և ո՞վ գիտե, գուցե, երազներ է բերել իրեն, սիրուն երազներ…
Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ, մտածում էի ես: Եվ այնպես սրտանց ցավակցում էի նրան… Չէ՞ որ նա էլ մեզ պես մտածող և զգայուն հոգի ունի:
Ես շատ էի հարգում նրան, խնդրեմ չծիծաղես վրաս, այո՛, այնքան, որ երբ նա բարձրանում էր պատշգամբը, հեռացնում էի երեխաներիս, և թողնում էինք նրան մենակ իր ապրումների հետ…
Երբ գրկում էի նրան, այդ նազելի էակին, և նայում էի լեռնային աղբյուրների նման վճիտ աչուկների մեջ` տեսնում էի այնտեղ մի թախծալի, երազուն կարոտ…
Մի գիշեր,- մի քամի գիշեր էր,- սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում: Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը, ու թվում էր թե` հենց մեր դռան առջև է աղմկահույզ, հողմածեծ անտառը:
Երեխաներս վախից կուչ էին եկել. մինչդեռ եղնիկը դողում էր մի խենթ սարսուռով: Աչքերը կայծակին էին տալիս: Անթարթ, ամբողջովին լսելիք դառած` ականջ էր դնում նա անտառի հուժկու շառաչին, որ խոսում էր նրա հետ մայրենի լեզվով:
Անտառը կանչում է նրան, ընկերների ազատ վազքն է տեսնում նա մթին թավուտների մացառուտ ժայռերն ի վեր,- մտածում էի ես:
Մի փոքր հետո ավելի սաստկացավ քամին` փոթորիկ դառնալու չափ. մեկ էլ աղմուկով բացվեցին լուսամուտի փեղկերը, և մի ուժգին շառաչ միանգամից ներս խուժեց: Եղնիկը հանկարծակի մի ոստումով ցատկեց լուսամուտի գոգը` աչքերը սուզելով շառաչուն խավարի մեջ: Ես իսկույն վրա վազեցի բռնելու նրան, սակայն նա մի ակնթարթի մեջ թռավ լուսամուտից պարտեզը և ծածկվեց խավարների մեջ…
Դե՛հ, հիմա՛ գնա ու գտիր նրան իր հայրենի անծայր անտառներում…»:

հանդ-արդ,դաշտ

պատգամբ-բալկոն

մակաղած-տարածված

ոսկեգեղմ-ոսկեմազ

ջինջ-պարզ

երկայն-երկար

ուշագրավ-աչքի ընկնող

լռիկ-լուռ

խորասույզ-խորաթափանց

անդուլ-անդադար

շառաչ-շառաչյուն

ծլկվում-չքվել

ղողանջուն-զնգզնգուն

թախծալի-տխուր

անսանձ-անզուսպ

ծեծկում-ուժեղ ծեծել

ճակատում էին-կռվում էին

լիակուրծք-լիաթոք

մռունչ-մռնչյուն

աղմկահույց-աղմուկ առաջացնող

հողմածեծ-հողմից ծեծված

փեղկ-ճեղք,մաս

հուժկու-հզոր

գոգ-գիրկ

խավար-մութ

Մի գիշեր,- մի քամի գիշեր էր,- սարերից անսանձ փչում էր քամին, դուռն ու պատուհանները ծեծում ու ծեծկում: Պարզ լսվում էր, որ այնտեղ, անտառում, դարավոր կաղնիներն ու վայրի ընկուզենիները ճակատում էին հողմի դեմ` աղմկում և գոռում: Եվ քամին բերում էր անընդհատ անտառի այդ լիակուրծք խշշոցն ու մռունչը, ու թվում էր թե` հենց մեր դռան առջև է աղմկահույզ, հողմածեծ անտառը:

Նուկիմ քաղաքի խելոքները

Մաս 2-րդ

Մի ուրիշ ավանով անցնելիս տեսնում են խանութպանի մոտ կտոր-կտոր ճերմակ բաներ:

– Էդ ի՞նչ ես ծախում:

– Շաքար:

Շաքա՞ր….Ո՛չ տեսել էին, ո՛չ լսել:

– Ուտելու բա՞ն է,- հարցնում են նրանք:

– Էն էլ ոնց:

– Դե, մի կշեռք տո°ւր:

Վճարում են, առնում, կռթկռթալով ուտում, համը բերաններն է մնում:

Գնում են, գնում, գիշերը վրա է հասնում: Նիզակը տնկում են գետնի մեջ, քսակով ոսկին ամրացնում նիզակին, իրենք պառկում են շուրջը, միամիտ քնում: Գողը ինչպե՞ս կարող է բարձրանալ վերև, նիզակի ծայրից կախված քսակը առնել, իսկի խելքի մոտ բա՞ն է:

Հակառակի պես գիշերը մի ճամփորդ է անցնում էդ տեղերով, տեսնում է մի տնկած ձողի շուրջը մարդիկ անուշ քնել են: Վեր է նայում` ձողի ծայրից μան է կախված: Վար է բերում ձողը, բաց անում քսակը, մեջը՝ դեղին ոսկի: Ոսկին դատարկում է իր խուրջինի մեջ, փոխարենը քսակի մեջ խիճ ու ավազ է լցնում, ձողը նորից կանգնեցնում:

Առավոտը Նուկիմ քաղաքի խելոքները շարունակում են իրենց ճանապարհը: Հարցնելով հասնում են թագավորանիստ քաղաքը: Մայրաքաղաքի դռան մոտ նստում  են, ծախսերի հաշիվ են տեսնում, որ գումարը իրար մեջ արդար բաժանեն:

Ավագ պատգամավորն ասում է.

— Էն կարմիր բանը, որ ես կերա, քեզ գցեցի, դու կերար մեկէլին գցեցիր` մեկ արծաթ, էն բանը, որ աստված շինել էր, մենք քանդեցինք` մեկ արծաթ. էն բանը, քանց ձյուն ճերմակ էր, քանց մոր կաթ անուշ` երկու արծաթ:

Հաշիվը տեսնելուց հետո գնում  են թագավորի դռանը կանգնում: Դռնապանը իմաց է տալիս պալատականներին, սրանք էլ թագավորին, թե Նուկիմ քաղաքից պատգամավոր են եկել: Թագավորը հրամայում է ներս կանչել նրանց:

Պատգամավորները թագավորին գլուխ են տալիս և բարև բռնած կանգնում են: Ավագ պատգամավորը քսակը մոտեցնում է թագավորին և ասում.

– Թագավո՛րն ապրած կենա, մենք Նուկիմ քաղաքի ժողովրդի կողմից ենք եկել խնդրանքով: Էս մի քսակ ոսկին էլ ժողովրդի կողմից քեզ նվեր ենք բերել: Մեր քաղաքը շատ ցուրտ քաղաք է. երկու ձմեռ, մեկ ամառ: Թե որ երկու ամառ, մեկ ձմեռ չանես, էլ մեր քաղաքում մենք մնացողը չենք, լավ իմացած լինես:

Մյուս պատգամավորները գլխով հաստատում են նրա ասածը:

Թագավորի գանձապահը, որ վերցրել էր քսակը, թագավորի ականջին փսփսում է, թե ոսկու տեղ խիճ ու ավազ է:

Թագավորը մտածում է` սրանք նպատակո՞վ են ոսկու տեղ խիճ ու ավազ բերել, թե՞ միամիտ սրտով: Փորձելու համար հրամայում է` նրանց առաջ մի մատուցարան սև սալոր դնեն` սև բոլոջների հետ խառը: Պատգամավորները վրա են պրծնում. ավագ պատգամավորն ասում է.

– Տղե՛րք, առաջ ոտավորն ուտենք` չփախչեն, անոտը մեր ծառան է:

Թագավորը տեսնում է նրանց խելքի չափը և դառնալով նրանց` ասում է.

– Գնացե՛ք ձեր տները, մինչև տեղ հասնեք, մեկ էլ ամառը եկած կլինի:

– Թախտիդ հաստատ մնաս, – ասում են պատգամավորները և ուրախ-զվարթ վերադառնում են իրենց քաղաքը:

խուրջին-բրդից գործված տոպրակ

խիճ-քարի փոքրիկ բեկոր

մատուցարան-սինի,սկուտեղ

բոլոջ-բլոճ,տառական

Նիզակը տնկում են գետնի մեջ, քսակով ոսկին ամրացնում նիզակին, իրենք պառկում են շուրջը, միամիտ քնում: Գողը ինչպե՞ս կարող է բարձրանալ վերև, նիզակի ծայրից կախված քսակը առնել, իսկի խելքի մոտ բա՞ն է:

– Տղե՛րք, առաջ ոտավորն ուտենք` չփախչեն, անոտը մեր ծառան է:

Նուկիմ քաղաքի խելոքները

Մաս 1-ին

Ժամանակով մի քաղաք է եղել՝ նուկիմ անունով: Անունը կա, բայց տեղը մինչև հիմա հայտնի չէ: Այս քաղաքը ցուրտ է եղել՝ երկու ձմեռ, մի ամառ: Մի օր ժողովուրդը հարայ-հրոցով հավաքվում, ափ է առնում քաղաքի առաջավոր մարդկանց դռները.

-Էս քաղաքում էլ ապրել չի լինի, սառանք, ախպեր, սառանք: Ելեք պատգամ գնացեք թագավորի մոտ, գնացեք, թագավորին ասեք, թե որ երկու ամառ, մեկ ձմեռ չանի՝ մենք էս քաղաքում է՜լ մնացողը չենք:

– Ժողովրդի կամքը սուրբ է, – ասում են առաջնորդները, որ քաղաքի խելոքներն են լինում, խորհրդի են նստում և որոշում թագավորի մոտ գնալ խնդրելու և, թագավորի սիրտը շահելու համար էլ մի քսակ ոսկի նվեր են տանում ժողովրդի կողմից: Շինում են մի երկար նիզակ, նիզակի ծայրից կախում են քսակը և «քագավոր, որտեղ ես, գալիս ենք քեզ մոտ», ասում են քաղաքի առաջավորներն ու ճամփա ընկնում:

Մի ավանի միջով անցնելիս տեսնում են խանութպանին մեկը կրակի բոցի պես մի բան է ծախում: Դրա տեսքը շատ է հրապուրում Նուկիմ քաղաքի պատգամավորներին:

– Էտ ի՞նչ ես ծախում, ախպեր, – հարցնում են նրանք:

– Տաքդեղ, – պատասխանում է խանութպանը:

Առաջին անգամն են տեսնում տաքդեղը, առաջին անգամն են լսում տաքդեղ անունը:

-Ուտելու բա՞ն է, – հարցնում են նրան:

– Ուտելու բան է, բա՜ ոնց, – պատասխանում է խանութպանը:

– Որ էտպես է, մի կշեռք էտ ասածիցդ տուր:

Ավագ պատգամավորը տաքդեղից մի հատ կծում է, բերանը մրմռում է, աչքերը արցունքոտվում են, նետում է մյուսին, սա էլ մի կտոր կծում է, նետում է մյուսին: Էսպես մինչև վերջին պատգամավորը: Բերանները մրմռալով, աչքերը արցունքոտելով, խանութպանին հայհոյելով՝ շարունակում են ճանապարհը: Մի ուրիշ ավանով անցնելիս տեսնում են խանութպանի առաջ սալաների վրա դարսված… չեն իմանում ինչ:

– Էտ ի՞նչ ես ծախում, ախպեր:

– Խաղող:

Առաջին անգամն են տեսնում խաղողը, առաջին անգամն են լսում խաղողի անունը:

– Ուտելու բա՞ն է,- հարցնում են նրանք:

– Էն էլ ոնց, – պատասխանում է խանութպանը:

– Դե, մի կշեռք տո՛ւր:

Վճարում են, առնում, ուտում, համը բերաններն է մնում: Շրթունքները լիզելով, խանութպանին օրհնելով` շարունակում են ճանապարհը:

հարայ-հրոց-գոռոց

պատգամ-լուր,իր կամքը արտահայտող իուր

քսակ-պարկ

առաջավոր-առաջնորդ

խանութպան-խանութի տեր

հրապուրում-գայթակղվում

տաքդեղ-ծիծակ,կծու բիբար

սալաներ-զամբյուղ

օր,էդպես,

ՏՆԱՅԻՆ ԱՌԱՋԱԴՐԱՆՔ

1.Կետերի փոխարեն գրի՛ր է կամ ե: Կարդում  .եմ,  երգում ե.ս,    ամենա.էժան,  խաղացել  ե.ն,  ,  է.ջմիածին,  մանրէ, ամենաե.րկար, տասնե.րկու, վայրէ.ջք,  տեսել  է.ք:
2. Կետերի փոխարեն գրի՛ր  օ  կամ ո: Ոսկեզօծվել,  .ովքեր,   որդի,  օդաչու,   տնօրեն,.այսօ.ր,  արջաորս,  ով,  մեղմօրոր,   քնքշորեն,  անօ.գնական:
3. Ոսկեզօծվել, մեղմօրոր, քնքշորեն, վայրէջք, օգտակար, անէանալ (չքվել, անհետանալ) բառերով  փոքրիկ պատմությո՛ւն հորինիր:

Երբ աշուն եկավ տերևներ ոսկեզօծվեցին ։ Երբ քամին փչեց, տերևները մեղմօրոր սկսեցեն պարել։ Նրանք քնքշորեն վայրէջք կատարեցին։ Թռչունների երամը չվելով անէացավ հեռվում։

ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ

Ամեն, ամեն ինչ ոսկեզօծվել է,

Ոսկի են թվում տերև ու ճյուղ,

Ուր որ նայում ես, դեղին բոցեր են,

Դեղին հրդեհ է և դեղին ծուխ:

Ջրվեժը, առուն, ծառը, ծտերը

Աշնան քամուն են ծափահարում:

Քամին է այս ծով գանձերի տերը,

Այս ոսկու տերը՝ մեծահարուստ:

Картина маслом "Золотая осень. В Екатерининском парке" - SK190912
  1. Գրի՛ր, թե տրված բառերի  մեջ քանի՞ տառ, քանի՞ հնչյուն կա:

Ոսկեզօծվել, տերև, ոսկի, ջրվեժ

ոսկեզօծվել- 10 տառ, 11 հնչյուն

տերև-4 տառ, 5 հնչյուն

ոսկի-4 տառ; 5 հնչյուն

ջրվեժ-5 տառ, 6 հնչյուն

Физика и лирика. Лучшие в Украине места для селфи в стиле "золотая осень" -  ФОКУС

ՄԱՅՐԵՆԻ

   1.Հաշվի´ր, թե տրված բառերի  մեջ քանի՞ տառ, քանի՞ հնչյուն կա:

Օրինակ՝

Երևան — 5 տառ, 7 հնչյուն:

Արև, ոզնի, ոհմակ, հրեղեն, երախտամոռ, տերև, հարևան, եղանակ, սեղան, երազ:

Արև-3 տառ,4հնչյուն

ոզնի-4 տառ,5 հնչյուն

ոհմակ-5 տառ, 6հնչյուն

հրեղեն-6 տառ 7 հնչյուն

երախտամոռ-9տառ, 10 հնչյուն

տերև-4 տառ, 5 հնչյուն

հարևան-6 տառ7 հնչյուն

եղանակ6տառ7հնչյուն

սեղան-5 տառ,5 հնչյուն

երազ-4 տառ,5 հնչյուն

2. Տրված բառերը վանկատի՛ր (վանկերի բաժանի՛ր): Բառերի դիմաց գրված է վանկերի քանակը:

Օրինակ՝ արահետ (3)- ա-րա-հետ

Արահետ (3), կածան (2), հերոս (2), բերանբաց (3), արկածային

(4), արդարադատ (4), կարգապահ (3), հերթական (3),

մատակարարել (5), ազատասեր (4):

կածան-կա-ծան

հերոս-հե-րոս

բերանբաց-բե-րան-բաց

արկածային-ար-կա-ծա-յին

արդարադատ-ար-դա-րա-դատ

կարգապահ-կար-գա-պահ

հեր-թա-կան

մա-տա-կա-րա-րել

ազատասեր-ա-զա-տա-սեր

3Տրված են վանկերՎերականգնի´ր վանկատված (վանկերի

բաժանվածբառերը

Օրինակ` թե-թե-վա-նալ – թեթևանալ:

Ա. Տե-րև, ա-րև-մուտք, ա-րև-կող, Տա-թև:

ու-ղե-վոր-ուղևոր

Տե-րե-վա-թափ-տերևաթափ

անձ-րե-վա-յին

ա-րե-վոտ

սե-վուկ

 բե-վե-ռա- յին

ձե-վա-կան-ձևական

թե-վա-վոր-թևավոր

Սասունցի Դավիթ

 ***Առյուծ Մըհերը, զարմով դյուցազուն,Քառասուն տարի իշխում էր Սասուն.Իշխում էր ահեղ, ու նըրա օրովՀավքն էլ չէր անցնում Սասմա սարերով։Սասմա սարերից շա՜տ ու շատ հեռուԹնդում էր նրա հռչակն ահարկու,Խոսվում էր իր փառքն, արարքն անվեհեր.Հազար բերան էր — մի Առյուծ-Մհեր։
***— Ով քընած եք՝ արթուն կացե՜ք,
Ով արթուն եք՝ ելե՜ք, կեցե՜ք,Ով կեցել եք՝ զենք կապեցե՜ք,Զենք եք կապել՝ ձի թամբեցե՜ք,Ձի եք թամբել՝ ելե՜ք, հեծե՜ք,Հետո չասեք՝ թե մենք քընած —Դավիթ գող-գող եկավ, գընաց…

***
Դարձե՛ք եկած ճանապարհովՁեր հայրենի հողը Մըսրա.Բայց թե մին էլ զենք ու զոռովՎեր եք կացել դուք մեզ վըրա,
Հորում լինեն քառսուն գազ խորԹե ջաղացի քարի տակին, —Կելնեն ձեր դեմ, ինչպես էսօր,Սասմա Դավիթ, Թուր-Կեծակին։
Էն ժամանակ աստված գիտի,Ով մեզանից կըլնի փոշման.Մե՞նք, որ կելնենք ահեղ մարտի,Թե՞ դուք, որ մեզ արիք դուշման։

ՀՈՎՍԵՓ ՕՐԲԵԼԻՆ «ՍԱՍՈՒՆՑԻ ԴԱՎԻԹ» ԷՊՈՍԻ ԳՆԱՀԱՏՈՂ — Գայանե Վարդանյան

Ծիրանի ծառը: Վիլյամ Սարոյան

Վաղ-շուտ

դիտել-նայել

կովատեր-կովի տեր

աթոռակ-փոքրիկ աթոռ

ծունկի եկավ-չոքեց

շրջվեց պտտվեց

ըստ երևույթին-հավանաբար

ամբար-մթերք պահելու շենք

պողոտա-երկար ուղիղ փողոց

էակ-մարդ

վեհանձն-մեծահոգի

առաջնորդ-ղեկվար

հետևորդ—ուղեկցող

ոճ-ձև

արդյունք-օգուտ

մեղք-հանցանք

հանդիսավոր-չափազանց լուրջ

օրենք-կարգ ու կանոն

ՃԱՆԱՊԱՐՀ

Կար չկար մի ճանապարհ կար։Այն պատրաստված էր թխվածքաբլիթից ու սառնաշաքարից։ Այդ ճանապարհի վրա կար մի տուն՝ շոկոլադից ու մարշմելոից։ Այդ տնակում ապրում էին հինգ թզուկներ, որոնց մորուքը քաղցր բամբակից էր։ Երբ նրանք վազում էին ճանապարհի վրայով,գունավոր կոնֆետներ էին պոկվում գետնից։ Երեխաները շատ էին սիրում այդ կախարդական ճանապարհը և հրաշք թզուկներին, որովհետև նրանք շատ բարի էին։ Ճանապարհը նրանց տանում էր հեքիաթային աշխարհ,որտեղ կային շատ կարուսելներ ու քաղցրավենիքներ։

Пряничный домик Шоколадный торт Рождественский торт Torte Hut, Красивая  коричневая каюта, белый, коричневый, еда png | PNGWing
Картинки по запросу мультяшные house для фей | Иллюстрации, Кэндилэнд,  Фотообои